Een vrij gekend verhaal: tijdens de Tweede Wereldoorlog stelde de Britse minister van Financiën aan Winston Churchill voor om kunst- en cultuursubsidies te schrappen om het oorlogsbudget te kunnen vergroten. Churchill antwoordde: "Waarvoor vechten we dan nog?". 

Of die anekdote nu waargebeurd is of niet, een zelfde gevoel bekruipt me de laatste tijd meer en meer in allerhande politieke discussies.

We weten niet meer waarvoor we het doen. We weten niet meer waarvoor we leven. We leven haast in een dictatuur. De dictatuur van de economie. Alles moet economisch nuttig zijn. Op alles kan en moet een prijs geplakt worden.

Ik heb het niet graag over prijs. Ik heb het liever over waarde.

In het onderwijsdebat van de laatste dagen liep de emmer over. Het allerbelangrijkste, almaar terugkomende argument is dat het onderwijs "jongeren moet klaarstomen voor de arbeidsmarkt". Wat de plannen of hervormingsideeën ook zijn, altijd doemt het beeld op van scholen als fabrieken waar kinderen na een aantal jaar uitrollen als kant-en-klaar arbeidsvee.

De gruwel, de gruwel. We moeten blijkbaar leren om te werken.

Dan vraag ik me af: "Waarvoor werken we dan nog?".

Moet alles een rechtstreeks economisch nut hebben? Zelfs tussen onze 3 en 18 jaar? Kunnen we in onze schooltijd niet gewoon weer leren voor het plezier van het ontdekken zelf? Kennismaken met mooie taal, ontroerende muziek, de wonderen van natuur, wetenschap en techniek? Onszelf sociaal, ethisch en esthetisch ontwikkelen? Dat lijkt me een veel duurzamere ontwikkeling op te leveren dan de hypereconomische maalstroom waarin we ons nu bevinden.

Het onderwijs moet niet opvoeden tot de arbeidsmarkt. Het onderwijs moet opvoeden. Punt.

Althans, dat denk ik ervan. Maar er kan ook iets aan mijn opleiding schorten, natuurlijk.

In vind mezelf niet klassiek of behoudingsgezind. Maar elke keer dat ik hoor dat er iets gaat veranderen wat in mijn ogen goed lijkt te functioneren wordt ik toch een beetje weemoedig ...

De HERVORMINGSPLANNEN van Smet:

Het afschaffen van het B-attest, wegwerken van de schotten tussen ASO en TSO, invoeren van een brede 1e graad, ...

- In mijn oude middelbare klas in "de Broeders" in Hertals zijn gaandeweg tijdens mijn schoolcarrière een hoop leerlingen binnengesijpeld van het college. Een deel heeft afgehaakt maar een ander deel heeft - met succes - het 6e middelbaar bereikt. Indien het B-attest wordt afgeschaft moeten deze "schoolhoppers" blijven zitten met een C-attest (en waarschijnlijk schoolmoe worden) of verder gaan in dezelfde richting met een A-attest (en afhaken omdat ze niet kunnen volgen). In beide gevallen zal dat voor de schoolgaande jongeren niet meteen een gunstige invloed hebben op hun enthousiasme lijkt me.
- Ik mag er niet aan denken dat in plaats van TSO ik een richting als ASO zou moeten volgen hebben. Ik was al die theoretische onzin zo beu als koude pap, laat staan dat ik in plaats van zelf te mogen sleutelen aan machines nog meer Multatuli gekregen had ...
- Invoeren van een brede 1e graad. Er zijn sterke argumenten voor en sterke argumenten tegen. Laat het dan zo! Stel dat de verandering niet het verhoopte resultaat heeft ... Ik vermoed dat Pascal Smet niet het lef zal hebben om te zeggen: "ik was verkeerd, we gaan terug naar de oude toestand".

Ik zal maar weemoedig blijven en ook proberen te denken zoals zovele Vlamingen dat veranderen om te veranderen goed is. Eén ding heb ik echter geleerd uit mijn (achteraf bekeken gelukkige) jaren in een TSO richting en dat is: "begin nooit te prutsen aan een machine die goed draait". Of om het in ASO termen te zeggen: "never change a winning team"!

Stem tegen de hervormingen in het onderwijs op: http://www.petitietegenhervormingsplanso.be/

Even heel kort: toch wel vrij heuglijk nieuws voor de Cultuursector, en puik werk van de minister.

En dan een tweet van Yamilla Idrissi, over wie ik in dit bericht kort blogde:



Vrij waardt.

En tel daar dan alle hommeles bij over de plannen van Pascal Smet.

Kwalitatief onderwijs, ook op het gebied van spelling, blijft nodig.

Vandaag, bij de "lezersbrieven" in GVA, een opmerkelijke bijdrage van een Herentalse inwoonster, die zich afvraagt of Bart De Wever in Herentals is komen wonen en hier de lijst komt trekken bij NVA. Ook over de slogan " de kracht van de verandering en de verandering begint in uw gemeente"  heeft ze haar bedenkingen. Totaal terechte opmerking mijn inziens, meer zelfs, trekt of duwt hij in elke Vlaamse gemeente of Stad ?  Met dergelijke propaganda is één ding zeker geworden: NVA staat of valt met De Wever !
Het vreemdelingenbeleid, het Koningshuis, de francofobie en daarbij een republiek Vlaanderen, dit zijn de items waarop De Wever zich concentreert, een Antwerpse sjerp is bijkomstig maar welkom(beweert hij).
Tot slot in haar bijdrage vraagt de schrijfster zich af of de huidige bestuursploeg, een middelgrote stad als Herentals niet correct, fatsoenlijk en krachtdadig bestuurt, waarom dan "verandering begint in uw gemeente" ?
Ik ken de Dame niet en weet niet van welke strekking zij moge wezen, maar ik weet wel dat zij zich niet laat vangen aan "vaag populisme" zoals toch zovele arme Vlamingen.

“Onbekend maakt ook onbemind”, het lijkt wel de beste omschrijving waaraan de provincie beantwoordt. Zij heeft er steeds voor gekozen om in de schaduw te werken waardoor er makkelijker boven de partijgrenzen heen kon beslist worden over aangelegenheden die de mensen misschien niet rechtstreeks maar zeker onrechtstreeks aanbelangen. Men had immers minder de behoefte om zich politiek te profileren waardoor men gezamenlijk aan projecten kon werken. Voorbeelden in onze regio zijn er voldoende : de Warande, het Zilvermeer, het Gielsbos, het Prinsenpark, de Hoge Mouw, fiets-o-strades, … Iedereen kent ze, maar slechts weinigen staan er bij stil dat het ook de provincie is die deze dienstverlening mogelijk maakt. Keerzijde vandaag is dat omwille van die schaduwhouding het bestaan in vraag wordt gesteld. Vanaf 2014 zal duidelijk zijn wat de provincie nog kan en mag doen zodat zij zich ook op die kerntaken kan terugplooien. Een goede evolutie want het brengt noodzakelijke duidelijkheid. De Vlaamse overheid staat soms te ver af en heeft te weinig binding en voeling om voldoende aandacht te hebben voor plaatselijke initiatieven ; voor de lokale overheid overstijgen dergelijke projecten dikwijls hun financiële draagkracht. Een nieuwe fusiegolf van gemeenten zou een alternatief kunnen zijn, maar de vorige is daarbij nog niet helemaal verteerd.  De provincie kan op een neutrale manier naar bovenlokale oplossingen zoeken en initiatieven op maat ontwikkelen met een dynamische win-win situatie als resultaat. Daarbij moet  samenwerking en coördinatie op velerlei gebieden het uitgangspunt zijn : innovatie, mobiliteit, streekontwikkeling, cultuur, milieu, vergunningenbeleid, landbouw, enz.  Dergelijk beleid wordt het best gevoerd door een verkozen tussenniveau waarvan de bestuurders aanspreekbaar zijn en waarover de burgers zich wel om de 6 jaar kunnen uitspreken.

Peter Bellens
Gedeputeerde provincie Antwerpen