Mijn nieuwe blog heeft misschien een rare aanleiding. Ik las het volgende artikel op Knack: http://www.knack.be/nieuws/belgie/het-kind-zijn-is-aan-het-verdwijnen/article-4000136340392.htm?nb-handled=true&utm_medium=Email&utm_source=Newsletter-11/07/2012&utm_campaign=Newsletter-Site-Knack-NL-nl#reviews

Wie de tijd heeft kan het even doorlezen, lees dan ook vooral de reacties van de mensen. Die staan allemaal maar dan ook allemaal lijnrecht tegenover wat in het artikel beweerd wordt en vooral de reactie van hks van 12 juli 2012 vind ik hartverwarmend en daarover deze blog.

Hks zegt: "Wacht niet op anderen, neem zelf initiatief, met anderen, ... engageer je zelf als begeleidende ouder in dergelijke verenigingen, of neem zelfs deel aan het bestuur... je kan zo veel zelf doen... en het profileert de wereld waarin de volgende generatie in zal opgroeien, maar blijf vooral zelf niet aan de kant staan."

Respect! Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen!

En dat is dé reden waarom ik aan politiek wil doen! Ik wil niet aan de kant blijven staan en meewerken aan de verzuring, aan de negatieve, neerwaartse koers die door sommige hardnekkig wordt gevolgd. Ik wil (blijven) zoeken naar oplossingen, positieve, constructieve oplossingen die vertrekken vanuit de bedoeling het beste te doen voor iedereen.

In plaats van te zagen en te klagen dat iets niet goed gaat wil ik mezelf wél engageren en er iets proberen aan te doen tegen de neerwaartse koers in!!

Zoals u ongetwijfeld reeds gemerkt heeft, zijn er nog heel wat bouwwerken bezig op de ziekenhuiscampus. Dit weekend stelt het ziekenhuis reeds een aantal vernieuwde afdelingen (o.a. spoedgevallen, intensieve zorgen, inwendige ziekten, heelkunde,…) voor waardoor de zorgkwaliteit en de patiëntveiligheid enorm verhoogd kan worden.  In een steeds evoluerend ziekenhuislandschap dreigen we zeer snel achterop te geraken indien we niet voldoende blijven investeren. Fusies worden aangemoedigd om efficiënt met overheidsmiddelen om te gaan.  Het ziekenhuis kent nu reeds een zeer intense samenwerking met de ziekenhuizen van Turnhout. De komende twee jaar volgt er o.m. nog de uitbreiding van  de raadplegingruimtes en de verdere renovatie van verpleegafdelingen. Bij deze bouwambitie mogen we echter niet vergeten te investeren in mensen. Indien we willen groeien, zullen we ook keuzes moeten durven maken in medische disciplines waarrond we het ziekenhuis verder willen uitbouwen tot een kenniscentrum en referentieziekenhuis. Nu reeds scheert de dienst orthopedie hoge toppen, maar dat alleen is onvoldoende om de toekomst te verzekeren.  We moeten ook op zoek gaan naar bijkomende expertise en disciplines waarmee we het kwaliteitsverschil met anderen kunnen maken. Dit vereist in de eerste plaats overleg en samenwerking tussen artsen die eensgezind bereid zijn om aan deze toekomstvisie te participeren. Tevens moet het ook voor iedereen duidelijk zijn dat we een regionaal ziekenhuis willen blijven dat kwalitatieve basiszorg wil aanbieden. Welke keuzes er ook gemaakt worden, steeds zal die basiszorg in de verdere uitbouw gegarandeerd moeten zijn!

Jeetje. Terwijl ik mijn allereerste blogberichtje alhier wou beginnen met een sympathiek overkomende algemene introductie over culturele koetjes en kalfjes, word ik in snelheid gepakt door de actualiteit. En moet ik een nogal Jiddisch ogende titel boven het stukje plaatsen.
Maar zo multicultureel kunnen we helaas niet beginnen. De actualiteit gebiedt me even stil te staan bij een bijzonder lokaal fenomeen, dat evenwel overal ter wereld opduikt: het “nimby”-syndroom: not in my backyard, weet u wel. Of "niet in mijn achtertuin" in het schoon Vlaams. NIMAT dus.
Wat wil het geval? Enkele bewoners van het Vlietje, het pittoreske steegje in de Nederrij (en toevalligerwijs mijn buren), vinden dat steegje niet zo gezellig meer. Door de uitbreiding van het ziekenhuis (het AZ uit de titel) dreigt hun privacy in het gedrang te komen - lees hier en hier meer daarover. Ze startten een petitie met een aantal bezwaren. Met die petitie zijn ze niet aan mijn deur komen aanbellen, maar soit.
En wat wil het geval nog? In de aanbesteding werd al voorzien dat de ramen van de nieuwbouw van melkglas voorzien moeten worden. Dus eigenlijk veel "ado" omtrent "nothing".
Een nimby-oprisping, dus. En ik kan toch een beetje als ervaringsdeskundige spreken: al 25 jaar is het ziekenhuis mijn buur. Ik vind het geweldig: de spoed is vlakbij, bij ziekte of bevallingen van vrienden en familie kan ik meteen op bezoek, en ook de Huisartsenwachtpost is maar 20 meter stappen. Schaduwkantje is wel dat een aantal patiënten en bezoekers vanuit hun kamer een magnifiek uitzicht hebben op mijn blote bast terwijl ik in de tuin aan het werken ben. Maar dat is misschien niet alleen voor mij genant.
'Elk voordeel heb zijn nadeel' dus, zoals een van de allergrootsten ooit poneerde.

Anderzijds (je bent CD&V’er of niet) hebben mijn buren wel een punt: de parkeerdruk is bij momenten meer dan behoorlijk. Net zoals de parkeerdruk bij buren van andere grote instellingen, bedrijven, of winkelcentra. Die parkeerdruk staat bijna om de twee maanden op de agenda van de Raad van Bestuur van het Ziekenhuis, maar oplossingen worden niet op eentweedrie gevonden. Maar we werken eraan.
Tweede punt voor de buurt: de communicatie vanuit het ziekenhuis bij dergelijke werken is zo goed als onbestaande. Beter een goede gebuur dan een verre vriend zoals ze zeggen, en voor grote bedrijven en instellingen is dat niet anders. Een duidelijker communicatie- en informatiebeleid naar de buurt (en soms kan een simpel briefje volstaan) had hier veel onnodige hommeles kunnen vermijden. Ik kaart dat dan ook aan op volgende Raad van Bestuur.

Maar voor de rest: SHALOM!