Op dinsdag 16 april organiseert CD&V-Herentals een avond over Toegankelijkheid. Hiervoor hebben we twee interessante sprekers uitgenodigd : Staatssecretaris Philippe Courard en Mark Van Assche, voorzitter vzw Tolbo (Toegankelijkheid Lokale Besturen en Overheidsorganisaties).  Gemeenten hebben een verantwoordelijkheid in de zorg om iedere burger zoveel mogelijk kansen te geven om actief te kunnen deelnemen aan het maatschappelijk leven.
Wat is de doelgroep, welke mogelijkheden zijn er, wat zijn de knelpunten, wat verstaan we onder toegankelijkheid, …  Voor vele mensen is dit een nog te weinig  gekende problematiek.

Plaats :  Hotel Karmel, Grote Markt, Herentals. De avond start om 19.30u.
Warm aanbevolen!

Dagelijks werken we in het provinciebestuur nieuwe ideeën uit om ervoor te zorgen dat cultuur niet beperkt blijft tot de grootsteden en zij die zich makkelijk een ticketje kunnen veroorloven. Cultuur voor iedereen is voor ons geen holle slogan.

Dit kan een utopie lijken, maar veel wordt duidelijk binnen de juiste context. Het is niet ons doel om alle niet-geïnteresseerden te overhalen. Wel moeten we ervoor zorgen dat iedereen die dit wenst, ook de kans krijgt om deel te nemen. Niet kunnen deelnemen aan cultuur staat gelijk aan uitsluiten; niet willen deelnemen is een eigen keuze.

Zeker bij maatschappelijk kwetsbare groepen en mensen in armoede zien we dat de lat dikwijls te hoog ligt om te kunnen genieten van brede culturele activiteiten. Zij stoten daarbij immers o.m. op financiële drempels. Heel vaak leidt dat tot sociale uitsluiting en vereenzaming.

Als eigenaar van De Warande moet de provincie hierin haar verantwoordelijkheid opnemen. Daarom werd beslist om het gebruik van de vrijetijdspas binnen De Warande uit te breiden. Vanaf nu kan iedere inwoner van de provincie die over dergelijke pas beschikt genieten van 50% korting op hun toegangsticket.  Het is ons doel om in de toekomst dit aanbod ook uit te breiden naar de andere provinciale instellingen: cultuurhuizen, musea en evenementen. Een grote stap in de richting van cultuur die iedereen toebehoort.

Peter Bellens
Gedeputeerde provincie Antwerpen

U kent dat wel, dat gezellige kopje koffie in een of andere zaak in Herentals met uitzicht op één van onze historische gebouwen. Een beetje melk en suiker, of neemt u hem gewoon zwart?
In elk geval neemt u rustig genietend een slokje en plots hoort u het gesprek aan het tafeltje naast u. Meestal gaan zulke gesprekken niet over politiek, laat staan over gevoelige politieke punten, maar af en toe wel. En dan spits je je oren en doe je wat elke goede politicus in de eerste plaats moet doen: aandachtig luisteren.

U mag weten dat ik wel geloof in een multiculturele samenleving en niet zo dol ben op de stigmatisering van mensen gebaseerd op ras en of geloof. Moest dat niet zo zijn, dan zat u nu deze blog op een andere website te lezen.

Het gesprek dat ik, toegegeven niet zo beleefd, afluisterde, was er één tussen een aantal oudere inwoners en hun ervaring met “die zwarte van daarboven”. Die “zwarte” belde nog al eens met zijn familie in een ver land, en beschikte blijkbaar over een nogal fiks paar stembanden, want die “witte van daaronder”  (om in de zelfde terminologie te blijven) kon vaak mee genieten van dat gesprek.
De eesrte opmerking die er kwam, was een logische. Misschien moet iemand die persoon er even op wijzen dat hij nogal luid telefoneert? En misschien had deze man ook een reden voor de luide stem, zoals de niet al te beste verbinding tussen België en zijn land. Het antwoord echter was minder fraai: die “zwarte” zou toch niet luisteren.

Het is tegen deze vooroordelen dat wij moeten durven ingaan. Natuurlijk luistert die “zwarte” als je hem iets op een beleefde manier vraagt en misschien is die zwarte wel je nieuwe goede, vriendelijke buur. Misschien werkt hij wel erg hard en heeft hij interessante verhalen? Vooroordelen zijn wat het woord zegt: Een oordeel dat je velt voor je enige informatie hebt over die specifieke situatie.
Vooroordelen tegenover andere mensen, zwart of wit of geel of rood hebben geen zin en zijn contraproductief in gemeenschapsvorming. Wonen in de stad vereist ook hier een openheid. Natuurlijk zijn er in elke bevolkingsgroep (ook de onze) rotte appels en die moeten aangepakt worden. Maar mensen verdienen het om beoordeeld te worden op hun persoonlijkheden en niet op ongegronde angst of gebrek aan kennis.

Martin Luther King zei: “ I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin, but by the content of their character.” Wat dat betreft drink ik mijn koffie even graag zwart, want koffie beoordeel  je ook niet op kleur of merk, maar op zijn karakter en eigenschappen.

Multiculturele gemeenschapsvorming, ook in Herentals!

Tot Herentals

Over onze stad bestaan er heel wat statistieken die je inzicht geven over bepaalde materies. Sommige zijn stof tot nadenken. Ik pik er enkele uit. Alle cijfers zijn gebaseerd op de laatst beschikbare statistieken, die van 2010.

• In 2010 telde Herentals 31,9 vreemdelingen per 1.000 inwoners. In Vlaanderen is dit gemiddeld 62,90. Ons OCMW werkt er steeds aan om deze vreemdelingen op een zinvolle manier te laten integreren. Met deze aantallen kan dit zeker succesvol verlopen.

• Herentals telt 1.828 alleenstaande vrouwen en 1.550 alleenstaande mannen. Een redelijk evenwicht, valt dit niet op te lossen ?

• De belastingen in onze stad bedragen 7,4% aanvullende personenbelasting (gemiddelde in centrumsteden is 7,7%) en 1.400 opcentiemen op de onroerende voorheffing (gemiddelde in centrumsteden is 1.460). We doen het dus net iets beter dan het gemiddelde t.o.v. vergelijkbare steden.

• Een gemiddelde bouwgrond kost in Herentals 136 EUR/m². Dit is opmerkelijk mits dit in 2008 nog 194,4 was. In vergelijkbare centrumsteden is dit gemiddeld 267,30 EUR. Bouwen is dus nog betaalbaar in Herentals, hoe gek dit ook mag klinken.

• Een gemiddeld appartement kost in Herentals 158.504 EUR, een woonhuis 181.338 EUR en een villa 309.921 EUR. Dit is in de centrumsteden respectievelijk 183.135 EUR, 166.720 EUR en 274.693 EUR. Appartementen zijn dus betaalbaar in Herentals, huizen dan weer niet.

• Een Herentalsenaar zet jaarlijks gemiddeld 80,9 kg restafval en 446,90 kg selectief afval per persoon op straat. Hiermee doen we het veel beter dan in andere centrumsteden (133,80 kg rest en 376,50 selectief afval). Dit is duidelijk een resultaat van het Diftar-beleid dat een enorme daling laat zien sinds 2008.

• Het gemiddeld netto belastbaar inkomen van een Herentalsenaar bedraagt 16.894 EUR per jaar. Dit is zeer gemiddeld in vergelijking met andere centrumsteden en de rest van Vlaanderen.

• Herentals heeft duidelijk wat in te halen op het vlak van plaatsen in woonzorgcentra. In 2010 waren dit er 43,9 per 1.000 65-plussers. In Vlaanderen is dit 58,2. Dit zal waarschijnlijk wel rechtgetrokken worden door de opening van RVT Vogelzang en later ook de uitbreiding van Sint-Anna.

Er valt ook nog heel wat te zeggen over de financiën van onze stad en de sociale demografie (aantal kansarmen e.d.). Hierover later meer in een extra blog.

De eventuele vervroegde vrijlating van Michelle Martin heeft de jongste dagen al heel wat stof doen opwaaien. Toch is de wet de wet en de wet Lejeune schrijft nu eenmaal voor dat in ons land veroordeelden na het uitzitten van één derde van hun straf kunnen vrijkomen. Of het nu gaat over Martin of anderen de strafuitvoeringsrechtbank heeft zich gebaseerd op criteria die voor alle veroordeelden  gelden. Ja, ook voor Martin die medeplichtig is bevonden aan de meest gruwelijke feiten.

De wet voorziet immers de mogelijkheid tot vervroegde vrijlating en toch heerst er een collectief onrechtvaardigheidsgevoel.  Komt dit er omdat we vinden dat iemand die door de samenleving tot dertig jaar gevangenisstraf werd veroordeeld er al te goedkoop vanaf komt als ze na zestien jaar wordt vrijgelaten ? Vinden we dat iemand pas een tweede kans verdient nadat hij of zij de volledige straf heeft uitgezeten die de maatschappij hem of haar heeft opgelegd? Moeten we zomaar aanvaarden dat gevangenisstraffen van minder dan drie jaar niet hoeven uitgezeten te worden?

Dat we ons deze vragen stellen bewijst voor mij dat er  hoognodig moet gesleuteld worden aan ons strafrecht.  De wet en de toepassing ervan zal pas dan veranderen wanneer er voldoende externe maatschappelijke druk op het beleid en de justitie wordt uitgeoefend. Vandaag is de kloof tussen samenleving en justitie te groot waardoor de maatschappelijke verontwaardiging ook zo groot is. Onze samenleving heeft nood aan een herkenbare en algemeen aanvaarde justitie die op de meest rechtvaardige manier weet te straffen en op een consequente manier deze straffen ook uitvoert.